เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ส่งสายตาส่งทหารม้าสื่อสารจากไป อิ๋งโยวหันกายกลับ สายตาสงบนิ่งทอดลงบนร่างเติ้งเอ๋อร์เต้า น้ำเสียงไม่ดังนัก หากแฝงไว้ด้วยความเย็นชา
“ท่านเจ้าเมืองเติ้ง ก่อนหน้านี้เหตุใดไม่เคยได้ยินท่านกล่าวถึงเรื่องโจรค่ายลั่วหยางนี้เลย?”
คำพูดเรียบเฉย แต่กลับราวกับกระบี่แหลมเสียบเข้าฝัก ซ่อนคมไว้ภายใน ทำให้ผู้ฟังขนหัวลุก
ในใจเติ้งเอ๋อร์เต้าสะดุ้ง หางตามองไปด้านหลังอิ๋งโยว ทหารชั้นยอดแห่งต้าถังร้อยนายยืนตระหง่านราวเงามืด กลิ่นอายสังหารเย็นยะเยือก เขากลืนน้ำลาย รู้สึกเหงื่อผุดขึ้นตามแผ่นหลัง
ทหารเหล่านี้เคลื่อนไหวพร้อมเพรียง พลังอำนาจน่าสะพรึง ไม่ใช่ไพร่พลธรรมดาแน่ ทั้งไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน ที่มาก็เป็นปริศนา
ไม่รู้เหตุใด เขากลับรู้สึกเหมือนถูกจ้องเขม็งไม่คลาดสายตา
เผชิญสายตาตรวจสอบของอิ๋งโยว เติ้งเอ๋อร์เต้ากดความหงุดหงิดในใจไว้ รีบเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคารพ ค้อมกายประสานมือ “เรียนท่านโหว ผู้น้อยคิดว่าเป็นเพียงกองโจรม้ากระจอก เดิมทีไม่อยากรบกวนท่านโหว จึงไม่ได้รายงาน”
“โอ้?”