กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 74 พวกเราต่างมีเพื่อน เจ้ากระดูกเหงาเหลือเกิน
ลำแสงนับไม่ถ้วนส่องลงมาจากฟ้า ครอบคลุมทุกคนที่ยังมีชีวิตอยู่ในแดนลี้ลับ
กู้หนานเยียนรู้สึกเหมือนร่างกำลังถูกฉีกดึงอีกครั้ง ขณะที่นางกำลังต้านแรงฉีกดึงของลำแสงอย่างสุดกำลัง จู่ ๆ ตัวก็เบาหวิว แล้วตกลงไปในอ้อมกอดหนึ่งอีกครั้ง
ที่แท้เป็นมู่ซือเจวี๋ยที่วิ่งเข้ามาในลำแสงของนาง บนไหล่เขายังมีเชียนเฉินน้อยยืนอยู่ด้วย
กู้หนานเยียนรีบพาเชียนเฉินกลับเข้าไปในมิติส่วนตัว แล้วถึงค่อยวางใจ รอให้ลำแสงส่งนางกับมู่ซือเจวี๋ยไปยังที่ไหนสักแห่งที่พวกเขาไม่รู้จัก
เมื่อลำแสงหายไป ทุกคนในป่าแห่งนี้ก็หายไปหมดด้วย