กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 69 ช่วงเวลาเฉิดฉายของเจ้ากระดูก
ซูเหยามองมู่ซือเจวี๋ยที่กำลังหลับสนิทอย่างเหม่อลอย
เขาพิงต้นไม้อยู่ ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท ใบหน้าหล่อเหลาราวกับไม่ใช่คนธรรมดา
ท่ามกลางบรรยากาศมืดสลัวสีแดงฉานแห่งนี้ เขาเปรียบเหมือนพระจันทร์สุกสว่างบนท้องฟ้า ชวนให้นางอยากเข้าไปใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ
ซูเหยายังจำได้ดีว่า ครั้งแรกที่นางเจอมู่ซือเจวี๋ยคือวันที่ท่านอาจารย์พานางมาที่ยอดเขาปี้อวิ๋น
วันนั้นมู่ซือเจวี๋ยจู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ยอดเขาปี้อวิ๋น ส่วนนางก็กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นเพื่อทำพิธีฝากตัวเป็นศิษย์
ทุกคนต่างดีใจที่นางเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสำนัก มีเพียงมู่ซือเจวี๋ยที่มองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะพูดออกมาประโยคหนึ่งว่า “น่าขันสิ้นดี”
น่าขันตรงไหน? นางไม่เข้าใจเลย