กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 450 กลับบ้าน มีคนรอผมกินข้าว
ใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ล่องหนส่งเสียงคำรามต่ำอยู่เหนือชั้นเมฆ
นอกหน้าต่างห้องโดยสาร
ปลายขอบฟ้าเริ่มมีแสงขาวซีดของรุ่งอรุณแต้มขึ้นมาแล้ว
แสงอรุณสีส้มทองฉีกกระชากม่านราตรีอันมืดสนิท ฉาบทะเลเมฆที่ม้วนตัวพลุ่งพล่านอยู่ด้วยขอบทองระยิบระยับ
ภายในห้องโดยสาร
หมาป่าโลภนอนแผ่หราบนที่นั่ง มือกอดมีดปลายปืนที่ยังเช็ดคราบเลือดไม่สะอาดเอาไว้ พร้อมกรนสนั่นจนสะเทือนฟ้า
เจ้าหนูนี่นะ พอต่อสู้จบเท่านั้นแหละ พอตัวแตะที่นั่งก็หลับเป็นตายได้ทันที
ส่วนพั่วจวินนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
บนตักเขาวางแล็ปท็อปทหารรุ่นพิเศษเครื่องหนึ่ง นิ้วเคาะแป้นพิมพ์ดังเปาะแปะไม่หยุด