เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 440 ถ้าจะเล่นใหญ่ ฉันก็จะเล่นให้ถึงที่สุด
ตอนนี้เป็นเวลาตีสามแล้ว
คฤหาสน์ตระกูลเซียวแห่งจิงตู ประตูทองแดงบานหนักสองบานที่แกะสลักลวดลายโทเท็มกิเลนกลืนเมฆ ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกทั้งสองข้างพร้อมเสียงมอเตอร์ต่ำ ๆ
หงฉี L9 ราวกับเรือรบดำที่กลับเข้าท่า เทียบผ่านทางเดินรถปูหยกขาวอย่างไร้เสียง แล้วจอดนิ่งอยู่ใต้บันไดอาคารหลัก
ประตูรถเพิ่งเปิดออก นักรบมรณะตระกูลเซียวสองแถวในชุดจงซานสีดำก็ก้มคำนับพร้อมกันเป็นระเบียบ
“ต้อนรับเจ้าตระกูลกลับคฤหาสน์”
เสียงไม่ดังนัก แต่แฝงความเคร่งขรึมที่ทำให้ใจสงบ
เซียวเฉินก้าวลงจากรถ ในอ้อมแขนยังคงอุ้มยัยหนูน้อยที่หลับสนิทจนไม่รู้เรื่องรู้ราว
ตลอดทาง ฉู่เหยาหลับสนิท อาจเพราะอยู่ในแดนชำระที่เต็มไปด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นคาวเลือดนานเกินไป ตอนนี้ในอ้อมกอดที่อบอวลด้วยกลิ่นจันทน์และความอบอุ่น เธอจึงไม่ยอมตื่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ
“ชู่ว์”