เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 431 สุนัขเฝ้าประตูหน้าสถานพักฟื้น เห่าได้ดุร้ายจริง ๆ
ปลายฤดูใบไม้ร่วงที่จิงตู ลมเริ่มพัดพาความหนาวเย็นเสียดกระดูกมาแล้ว
บนถนนลาดยางที่มุ่งสู่สถานพักฟื้นเซียงซานย่านชานเมืองด้านเหนือ รถหงฉี L9 สีดำคันหนึ่งราวกับสัตว์ยักษ์ที่เงียบงัน ฉีกกระชากใบไม้ร่วงที่ปลิวเต็มท้องฟ้า
ภายในรถ บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด
เซียวเฉินพิงเบาะหนังแท้ตอนหลัง นิ้วเรียวยาวนวดขมับเบา ๆ
เมื่อสักครู่เพิ่งจัดการพวก “เศษสวะ” ที่โถงไว้อาลัย แม้จะไม่ต้องออกแรงอะไรมาก แต่กลิ่นอายคนสารเลวจอมเสแสร้งนั้นก็ยังทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้อยู่นิด ๆ
“หัวหน้า ดื่มน้ำหน่อย”
หมาป่าโลภที่กำลังขับรถยื่นน้ำแร่ขวดหนึ่งมาให้ พลางมองสีหน้าของเซียวเฉินผ่านกระจกมองหลังแล้วหัวเราะเบา ๆ
“ตอนที่พวกแก่ ๆ เมื่อกี้ถูกตอกเข้าไปในโลงศพ พวกมันร้องโหยหวนได้น่าสมเพชจริง ๆ”
“ถ้าให้จ้าวซื่อเจี๋ยเห็นของขวัญชิ้นใหญ่นั้น คงหน้าซีดเขียวด้วยความตกใจ”