เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 417 คุกเข่าก็ไร้ประโยชน์ ไว้ระวังตัวในชาติหน้า
ควันปืนจางหายไป
สนามฝึกยุทธ์ที่เคยโอ่อ่าสง่างาม บัดนี้ราวกับแปลงผักที่ถูกฝูงหมูป่าไถพรวน ทั้งเต็มไปด้วยเศษหิน เศษกระเบื้อง และซากจักรกลที่ยังพ่นควันดำ
กลิ่นไหม้คลุ้งอยู่ในอากาศ นั่นคือกลิ่นดินปืนผสมกับเลือดและเนื้อ ซึ่งรุนแรงจนแทบจะทำให้มึนหัว
“แค่ก แค่ก แค่ก…”
เสียงไออย่างรุนแรงดังออกมาจากซากปรักหักพังของแท่นสูง
จากนั้นไม่นาน แผ่นไม้แตก ๆ หลายแผ่นก็ถูกผลักออก
ร่างหลายร่างที่หัวหน้าคลุกฝุ่นและเปื้อนเลือดทั้งตัวค่อย ๆ คลานออกมาอย่างทุลักทุเลราวกับหนูในท่อระบายน้ำ
พวกเขาคือประมุขสำนักอื่น ๆ ที่เพิ่งรอดจากเคราะห์มาได้เมื่อครู่ รวมถึงผู้อาวุโสตระกูลโม่ไม่กี่คนที่ยังมีชีวิตอยู่
แม้พวกเขาจะไม่ได้กลายพันธุ์ตรง ๆ เหมือนตงไห่ชวน และไม่ได้ดัดแปลงตัวเองเป็นสัตว์ประหลาดกึ่งจักรกลเหมือนเฉินเต้าเสวียน แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไร