เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 376 ความกร่างเมื่อครู่ หายไปไหนแล้ว?
ลม หยุดแล้ว
กลางคืนเงียบสงัดจนน่าขนลุก
มีเพียงเสียงกระแสลมมหึมาที่ใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธกว่าสิบลำเหนือศีรษะพัดกระหน่ำ ยังคงดังครืน ๆ ราวกับเสียงกระซิบของเทพมรณะ
ภายในศาลาริมน้ำ ทุกคนต่างคงท่าทางเดิมเอาไว้ ราวกับถูกเสกมนตร์สะกดกาย
จ้าวซื่อเจี๋ย แม่ทัพเลือดเหล็กผู้บัญชาการกองกำลังชั้นยอดหลายแสนนายแห่งเขตสงครามเจียงหนาน ในยามนี้กลับราวกับนักเรียนประถมที่ทำผิด คุกเข่าลงกับพื้นทั้งสองข้าง เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มหน้าผาก แม้แต่จะหายใจแรง ๆ ยังไม่กล้า
ตรงข้ามกับเขา ชายหนุ่มที่ผู้คนพากันหัวเราะเยาะ ดูแคลน และถึงขั้นขู่จะยิงให้พรุนเป็นกระชอน ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซืออย่างมั่นคง
ถ้วยชาในมือเขา แม้แต่จะสั่นไหวสักนิดก็ไม่มี
“แป๊ะ”
เสียงโลหะกระทบกันดังแหลมคมหนึ่งครั้ง ทำลายความเงียบตายด้านนี้ลงอย่างกระทันหัน