กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 370 ในเมื่อเป็นหมา ก็ต้องรู้ตัวว่าอาจถูกตีขาหัก
ภายในโรงน้ำชา อากาศราวกับแข็งค้าง
บัตรเชิญในมือของเซียวเฉินกลายเป็นผุยผง ร่วงกราวลงจากซอกนิ้ว ปนคลุ้งไปกับกลิ่นคาวเลือดที่อวลอยู่ในอากาศราวมีราวไม่มี
“ยามจื่อคืนพรุ่งนี้?”
มุมปากของเซียวเฉินยกโค้งขึ้นอย่างเย็นเยียบ ดวงตาลึกจนราวกับห้วงอเวจีหมื่นจั้ง
“นางคิดว่านางเป็นใคร?”
“อยากพบฉัน ยังต้องเลือกฤกษ์เลือกวันอีกหรือ?”
พั่วจวินยืนอยู่ข้าง ๆ สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่อัดกดถึงขีดสุดจากร่างของเจ้าโถง จึงเอ่ยถามเสียงเบา
“เจ้าโถง เช่นนั้นความหมายของท่านคือ…”
“ไปเดี๋ยวนี้”