เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 347 คนพาลจากไป แล้ว ‘ขุนนาง’ ก็มา
ตอนที่ชาร์ลส์ถูกพาตัวไป ชุดสูทหางปลา ‘สั่งตัด’ ของเขาถูกเหงื่อเย็นชุ่มจนโชก ราวกับผ้าขี้ริ้วมันเยิ้มที่แนบติดเนื้อตัว
ใบหน้าคนขาวที่เคยหยิ่งผยองของเขา บัดนี้บิดเบี้ยวราวกระป๋องน้ำอัดลมถูกเหยียบแบน ปากยังคงด่าถ้อยคำไร้สาระอย่าง ‘คนป่าเถื่อน’ ‘ไม่รู้จักศิลปะ’
แต่เสียงพวกนั้นก็ถูกกลบอย่างรวดเร็วด้วยเสียงฝีเท้าของตำรวจหน่วยปฏิบัติการพิเศษและเสียงถ่มน้ำลายของแขกโดยรอบ
‘ถุย! อะไรกันเนี่ย! ฉันยังเคยเรียกเขาว่าคุณชายอยู่เลย!’
‘ใช่เลย! กล้ามาโกงเงินถึงหัวพวกเรา คิดว่าพวกเราโง่และเงินทองเหลือเฟือหรือไง?’
‘โชคดีที่ประธานเซียวตาคมกริบแบบนั้น ไม่อย่างนั้นวันนี้พวกเราคงอับอายขายหน้าถึงบ้านยายกันไปแล้ว!’
เหล่านายทุนที่เกือบถูกหลอกเมื่อครู่ ตอนนี้ต่างโกรธจนเลือดขึ้นหน้า อยากจะพุ่งเข้าไปเตะชาร์ลส์สักสองเท้า
ซูหว่านยืนอยู่ข้าง ๆ มองภาพเหตุการณ์ราวละครตรงหน้า ทั้งรู้สึกสะใจและแอบหวาดเสียวอยู่บ้าง
‘เสี่ยวเฉิน ถ้าไม่ใช่เพราะลูกค้นพบเข้า แม่วันนี้คงได้ซื้อภาพนี้กลับบ้านไปแล้ว…’