Chapter 0220

ตอนที่ 220 แม่ ฉันคิดถึงแม่เหลือเกิน

กลับบ้าน

สองคำที่เรียบง่ายเหลือเกิน แต่ก็ไกลเหลือเกิน

อิซาเบลลามองเซียวเฉินตรงหน้า ริมฝีปากสั่นระริก

นางอยากพูด แต่เพราะความอ่อนแรงและความเจ็บปวดที่ยาวนาน จึงเปล่งเสียงใด ๆ ออกมาไม่ได้

น้ำตาไหลจากหางตาของนางอย่างเงียบงัน

ชโลมแก้มที่ซีดขาวและแห้งกร้านของนางให้เปียกชุ่ม

เซียวเฉินไม่พูดอะไรอีก

เขาหันกลับไป พยักหน้าให้เจ็ดสังหารและหมาป่าโลภที่อยู่ด้านหลัง

หมาป่าโลภก้าวเข้ามาทันที ใช้ท่วงท่าอ่อนโยนที่ตรงข้ามกับรูปลักษณ์หยาบกระด้างของเขา เริ่มปลดโซ่โลหะและท่อต่าง ๆ ที่พันธนาการอิซาเบลลาไว้