Chapter 0064

ตอนที่ 64 แม่จ๋า ผมเจ็บเหลือเกิน ช่วยผมด้วย

หลิวเหมยเดินอยู่คนเดียวบนถนนที่ว่างเปล่า

ร่างกายของเธอชาไปหมด ไม่รู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่ส่งขึ้นมาจากฝ่าเท้า ไม่รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ลมยามค่ำพัดมา

ในหัวของเธอว่างเปล่า เหลือเพียงคำพูดอันเย็นชาของพั่วจวินที่ก้องกังวานซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เขาไม่มีความสนใจแม้แต่จะมอง”

ประโยคนี้บดขยี้ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ครั้งสุดท้ายของเธอจนแหลกละเอียด

เธอราวกับดวงจิตโดดเดี่ยวที่ถูกทั้งโลกทอดทิ้ง เร่ร่อนไปอย่างไร้จุดหมาย

ไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าไร บนม้านั่งยาวในสวนสาธารณะเบื้องหน้า แม่สาวคนหนึ่งกำลังปลอบลูกที่ร้องไห้งอแงอยู่ในอ้อมกอดด้วยเสียงแผ่วเบา

“ไม่ต้องร้องนะลูก แม่อยู่ตรงนี้ แม่จะพาลูกกลับบ้าน”

เสียงของแม่คนนั้นอ่อนโยนยิ่งนัก