กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ติงลี่
ตอนที่ 26 ความดีความชอบนี้ ต้องเป็นของฉัน
สมองของเย่ฝานว่างเปล่าไปหมด
เขามองหวังฮ่าวที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า คนที่เป็นคุณชายใหญ่แห่งเมืองเอกมณฑลซึ่งเมื่อวินาทีก่อนยังขู่จะหักขาเขา ตอนนี้กลับน้ำตาไหลพรั่งพรู พูดจาเลอะเทอะเพื่อขอโทษ
การพลิกผันราวกับละครนี้ทำให้เขาเข้าใจอะไรไม่ได้เลย
บอดี้การ์ดชุดดำสี่คนรอบข้างก็ตะลึงงันไปหมดเช่นกัน
พวกเขามองหน้ากันไปมา ไม่เข้าใจว่านายน้อยของพวกเขาถูกอะไรเข้าสิง
“พี่เย่! ผมไม่ใช่คน! ผมเป็นเดรัจฉาน! ผมมีตาแต่ไม่รู้จักภูผาไท่ซาน!”
หวังฮ่าวคุกเข่าอยู่กับพื้น กลัวจนตัวสั่นจริง ๆ
ความกลัวที่มาจากส่วนลึกของดวงจิตวิญญาณในน้ำเสียงของพ่อเขาทางโทรศัพท์ ไม่ใช่สิ่งที่แสร้งทำได้
คนที่ทำให้นายกเทศมนตรีหลี่เว่ยตงแห่งเมืองเจียงเฉิงต้องใช้น้ำเสียง 'ยำเกรง' ได้ คนแบบนั้นจะบดขยี้ตระกูลหวังของพวกเขา ก็อาจง่ายยิ่งกว่าบีบมดสักตัวเสียอีก