กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 142 มือมืด
เย่เฉิงหยางมองสถานการณ์ของตัวเองออกอย่างรวดเร็วในไม่ช้า ตอนนี้เขาอยู่บนชั้นสองในที่แห่งหนึ่งที่อาจเป็นห้องเครื่องมือ โดยมีเพียงตัวเขาเองกับชายสวมหน้ากากคนหนึ่งเท่านั้น คนที่เหลือไม่รู้ว่าหายไปไหน มองผ่านหน้าต่างกระจกด้านข้างออกไปยังชั้นล่างด้านนอกซึ่งเป็นพื้นที่คล้ายโรงงานผลิต มีเครื่องจักร เศษโลหะ และข้าวของสารพัดวางอยู่ พื้นที่ไม่เล็กเลย
เขาเพิ่งจะกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวได้เล็กน้อย ก็ถูกชายสวมหน้ากากตรงหน้าตบเข้าฉาดหนึ่ง
“แป๊ะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น หลังจากนั้นใบหน้าของเขารู้สึกชาไปบ้าง ดูท่าหน้าของตัวเองยังด้านไม่พอ