กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 5 ฉันยังคงเป็นเด็กหนุ่มคนเดิม
เย่เฉิงหยางลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ในสมองยังคงวุ่นวายโกลาหล และมีอาการเจ็บปวดแผ่ว ๆ ส่งมา หลังจากปรับตัวได้สักพักความไม่สบายในสมองจึงค่อย ๆ จางหายไป
เบื้องหน้าเป็นความมืดสลัว มองเห็นได้เพียงโคมไฟเพดานผ่านแสงจันทร์บาง ๆ ที่สาดเข้ามาทางหน้าต่าง เขาเปิดตาค้างมองโคมไฟอยู่อย่างนั้น ค่อย ๆ สัมผัสถึงการมีอยู่ของร่างกายที่ห่างหายไปนาน ไม่รู้ว่านอนอยู่นานเท่าไร เขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น ยันมือทั้งสองข้างกับขอบเตียงแล้วนั่งอยู่ข้างเตียง เท้าทั้งสองข้างเหยียบพื้นอย่างมั่นคง สัมผัสได้ถึงความเย็นจากพื้นไม้ที่ส่งผ่านฝ่าเท้า ทั้งหมดนี้ทำให้เขารู้สึกไม่จริง