กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พูดถึงสองคนที่ออกจากสมรภูมิมาแล้ว
โจวจี้กั๋วลากโจวซือหนิงออกจากห้องครัว จากนั้นโจวซือหนิงก็ลากโจวจี้กั๋วกลับเข้าห้องแทน
“เอาล่ะ เธออย่าโมโหไปเลย ที่ฉันร้องเสียงดังขนาดนั้นก็เพราะตกใจ จริง ๆ ฉันไม่ได้เจ็บมากหรอก เมื่อเทียบกับที่เคยโดนตีมาก่อน แค่นี้เบากว่ามาก” โจวซือหนิงไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องปลอบคนอื่นกลับ ทั้งที่เพิ่งถูกตีมา
โจวจี้กั๋วนั่งอยู่บนเตียงเล็กของพี่สาว เขาเหลือบมองรอยที่ถูกไม้ปัดฝุ่นฟาดบนแขนของเธอ เพียงชั่วครู่นั้นรอยฟาดเส้นหนึ่งก็บวมปูดขึ้นมาแล้ว ทั้งแดงทั้งบวม ดูยังไงก็ไม่เหมือนที่พี่สาวบอกว่าไม่เจ็บเลยสักนิด