เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 267 มอบกาลเวลาแก่อารยธรรมและการอพยพครั้งใหญ่แห่งมารีนฟอร์ด
นับตั้งแต่ยุคสมัยก่อน ทั้งสามคนที่เข้าร่วมกองทัพเรือในรุ่นเดียวกันตั้งแต่ยังหนุ่มสาว และจับกุมโจรสลัดในท้องทะเลมาหลายสิบปี ย่อมเข้าใจความคิดของกันและกันเป็นอย่างดี
เช่นเดียวกับที่เซ็นโงคุ หลังจากล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของสายเลือดโรเจอร์ ก็ไม่ได้บุกไปยังหมู่บ้านฟูชาในทะเลตะวันออกทันที และไม่ได้เอ่ยปากถามหาเหตุผลจากการ์ปเช่นกัน
สำหรับการตัดสินใจของคู่หูคนนี้ เขารู้แจ้งแก่ใจดีว่าเหตุผลคืออะไร
และคำว่าลำบากหน่อยนะที่เซ็นโงคุเอ่ยขึ้นมาในยามนี้ การ์ปกับสึรุก็เข้าใจดีเช่นเดียวกัน
หากกองทัพปฏิวัติต้องพ่ายแพ้ ก็จะฝากฝังอนาคตของกองทัพเรือไว้กับพวกเขา เพื่อรักษาสภาพความเป็นจริงของท้องทะเลในปัจจุบันเอาไว้ และช่วยให้ผู้คนส่วนหนึ่งยังมีชีวิตรอดต่อไปได้
“ฮ่าๆๆๆ!”
เสียงหัวเราะร่าของการ์ปดังขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “การเปิดฉากสงคราม ต่อให้เป็นพวกโจรสลัด ก็ไม่มีทางยอมให้ราชาของตนเองออกหน้าไปก่อนหรอก เจ้าชายคลุมนั่นก็เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งเท่านั้น หากเทียบกับร็อกส์เมื่อยี่สิบแปดปีก่อนแล้วเป็นอย่างไรบ้างเล่า”
สึรุเองก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก “เมื่อทั้งสองฝ่ายเปิดศึก จอมพลย่อมต้องคอยบัญชาการอยู่แนวหลัง ส่วนเรื่องชายคลุม... ร่างที่มีอุณหภูมิระดับนั้นก็คงสภาพไว้ได้เพียงแค่สองถึงสามวินาทีเท่านั้น ฉันกับการ์ปจะหาทางสกัดกั้นเขาเอาไว้เอง”