เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 247 หอคอยอธิษฐาน 7 "หมอเถื่อนอย่างคุณ ฉันจะเป็นโรคจิตเภทได้ยังไงกัน?!"
พยาบาลพาพวกเขามาถึงหน้าห้องตรวจหมายเลข 1 ชั้นสองแล้วก็ไม่ได้เดินจากไป แต่กลับยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ราวกับกำลังคุมตัวพวกเขาไว้
หมายเลขคิวของแมวเก้าชีวิตอยู่ลำดับแรก เธอจึงจำต้องก้าวเข้าไปในห้องตรวจ
ก่อนเข้าห้อง เธอเหลือบมองหน้าจอข้างประตู เห็นชื่อแพทย์ผู้ตรวจคือ เจี่ยม่าน
"คุณแมวเก้าชีวิตใช่ไหมคะ" หมอเจี่ยม่านอายุสามสิบต้นๆ ใบหน้าค่อนข้างยาว คิ้วบาง ใต้ตามีรอยคล้ำชัดเจน ทำให้เวลาจ้องมองใครก็ดูอ่อนล้าไปหมด
เธอเรียกชื่อประหลาดๆ นั่นได้อย่างคล่องปาก ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเลยสักนิด
แมวเก้าชีวิตพยักหน้ารับ
"รู้สึกไม่สบายตรงไหนคะ" หมอเจี่ยม่านถาม
แมวเก้าชีวิตหมุนสมองคิดอย่างรวดเร็ว พอนึกถึงตอนที่พยาบาลเรียกพวกเขาว่าคนไข้ แล้วสายรัดข้อมือผู้ป่วยในก็โผล่ขึ้นมาทันที เธอก็ตระหนักได้ว่าคำพูดบางอย่างพูดส่งเดชไม่ได้ เดี๋ยวจะกลายเป็นจริงขึ้นมา
ดังนั้นห้ามบอกอาการตัวเองให้ดูหนักเด็ดขาด ทางที่ดีควรเป็นอาการเล็กน้อยจนไม่ต้องตรวจแล็บพื้นฐานด้วยซ้ำ เผื่อขั้นตอนพวกนั้นจะมีความผิดปกติซ่อนอยู่