เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 227 นี่แหละคือโชคชะตาที่ฉันมองเห็น
ห้องนั้นคับแคบกว่าที่คิด ทว่าบนพื้นกลับปูผ้าใบผืนใหญ่ที่แทบจะกินพื้นที่ทั้งหมดของห้อง จนเจียงชีไป๋ก้าวพ้นธรณีประตูเข้าไปได้เพียงก้าวเดียวก็ต้องรีบชักเท้ากลับ
นอกจากอิกนิส ในห้องยังมีคนอยู่อีกคน เป็นผู้หญิงที่ยืนหันหลังให้เธอ ตอนนี้หล่อนกำลังยืนเท้าเปล่าเหยียบอยู่บนผ้าใบ ในมือถือพู่กันตวัดไปมา
ภาพที่หล่อนวาดคือโครงร่างของต้นไม้ ต้นไม้ใหญ่ที่แห้งเหี่ยวไร้กิ่งก้านสาขา ผู้หญิงคนนั้นมีเพียงสีดำ ยิ่งสีซึมลึกลงไปในเนื้อผ้าใบ เปลือกของต้นไม้ยักษ์ก็ยิ่งดูราวกับกำลังขยับเขยื้อนบิดตัว
ฝีแปรงของหล่อนประหลาดล้ำจนดูเหมือนมือสมัครเล่น ลำต้นที่ควรจะสมบูรณ์ถูกวาดให้แตกหักเป็นท่อนๆ คล้ายชิ้นส่วนแขนขาที่ขาดวิ่นนำมาต่อกัน ลายเส้นแบบนี้ลามไปถึงส่วนยอด กิ่งก้านทั้งหมดชูชันขึ้นฟ้าอย่างบ้าคลั่ง ราวกับฝ่ามือของผู้สิ้นหวังที่กำลังไขว่คว้าท้องฟ้า