เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 191 ฉันคิดว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ
ตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมา เจียงชีไป๋ก็อยู่ในทะเลแล้ว น้ำทะเลรอบตัวขุ่นมัวออกเขียวราวกับน้ำเน่า
เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และไม่รู้ว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ รู้เพียงแค่ส่วนลึกในใจต่อต้านการจมอยู่ในทะเลผืนนี้ เธอจึงมองหาทิศทางที่มีแสงสว่าง แล้วตีขาว่ายตรงไปทางนั้น
ยังว่ายไปได้ไม่ไกล สุดสายตาในผืนน้ำสีเขียวเทาก็ปรากฏเงาดำขนาดมหึมา มันใหญ่มากจนแม้จะอยู่ไกลแสนไกล แต่ก็บดบังทุกตารางนิ้วในสายตาของเธอจนมิด เงาดำนั้นเคลื่อนที่ดูเชื่องช้า ทว่ากลับเร็วกว่าความเร็วที่เธอว่ายหนีเสียอีก
โครงร่างของมันค่อยๆ ชัดเจนขึ้น มันคือภูเขาเนื้อที่หลังยุบตัวลงไป บนพื้นผิวมีสาหร่ายเกาะอยู่เต็มไปหมด มีบางอย่างซึมออกมาจากร่างกายของมันตลอดเวลา ย้อมผืนน้ำที่เคลื่อนผ่านจนดำสนิท
เจียงชีไป๋หยุดว่ายแล้ว เธอมองสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ด้วยความตกตะลึง ในใจอดอุทานไม่ได้ว่า มันช่างเหมือนวาฬที่ตายมานานแล้วจริงๆ