เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 155 บทเพลงเจ็ดคาบสมุทร: อย่าเดินเลย วิ่งเถอะขอร้อง!
เป็นแบบนี้เองหรอกหรือ? เจียงชีไป๋เริ่มรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาทันที การที่เธออดหลับอดนอนตกปลาเพื่อเติมพลังงานให้คริสตัลนับว่าตัดสินใจถูกแล้ว หากมัวแต่แล่นเรือด้วยความเร็ว 10 นอตหรือ 8 นอตแบบนี้ต่อไป เธอคงหนีออกจากทะเลสงบสุขไม่ทันเวลาที่กำหนดแน่
ทว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องอะไรกับอาการผิดปกติของเมียผู่ฉากัน?
เมียผู่ฉากำลังจะอธิบายจุดนี้พอดี “ทุกน่านน้ำจะส่งผลกระทบด้านลบบางอย่างต่อผู้เล่น หนึ่งในผลกระทบของทะเลสงบสุขก็คือความหนาวเย็น ยิ่งอยู่ในน่านน้ำนี้นานเท่าไหร่ ผลกระทบก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น”
“หมายความว่า...” เจียงชีไป๋เอ่ยช้าๆ “เป็นความหนาวเย็นที่ไม่เกี่ยวกับอุณหภูมิภายนอกงั้นเหรอ?”
“ถูกต้อง” เมียผู่ฉาพูดด้วยน้ำเสียงยังขวัญผวาไม่หาย “มันเป็นความหนาวที่แทรกซึมออกมาจากซอกกระดูก ต่อให้ใส่เสื้อผ้าหนาแค่ไหนก็กันไม่อยู่ สิ่งเดียวที่จะขับไล่ความหนาวเย็นแบบนี้ได้มีแค่เปลวไฟเท่านั้น”
พูดจบ เธอก็ขยับเข้าไปใกล้กองไฟมากขึ้นอีกนิด