เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 ป่าหิวโหย 20 "ต้นไม้ที่แสดงละครห่วยแตก"
พอเข้าใจกลไกการออกฤทธิ์ของสิ่งที่เรียกว่า 'ภาพหลอน' เจียงชีไป๋ก็รับน้ำแร่จากจี้วั่งซูมาล้างตา แล้วโลกตรงหน้าก็กลับคืนสู่สภาพปกติจริงๆ
คาดไม่ถึงว่าละอองปีกของผีเสื้อกลางคืนตะกละไม่ได้ออกฤทธิ์ผ่านการสูดดมอย่างที่เจียงชีไป๋คิดไว้ แต่เกิดจากการที่ผงละอองเข้าตา ผงละเอียดยิบที่เปล่งแสงเย็นเยียบพวกนั้นพอเข้าตาไปแล้ว จะเคลือบผิวลูกตาไว้เหมือนแผ่นฟิล์ม ทำให้ภาพที่เธอมองเห็นบิดเบี้ยวกลายเป็นรูปทรงประหลาด
“ทำไมนายถึงไม่... ตานายเป็นอะไรไป” เจียงชีไป๋จ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาของจี้วั่งซู
นัยน์ตาสีฟ้าใสกระจ่างคู่นั้นจางหายไป กลายเป็นสีดำสนิทลึกสุดหยั่ง
เพื่อป้องกันไม่ให้เจียงชีไป๋นึกว่านี่เป็นภาพหลอนซ้อนภาพหลอนแล้วฟันเขาสักฉับ จี้วั่งซูจึงชูตลับเล็กๆ ในมือขึ้นเขย่าเบาๆ “—เผื่อเธอจะรู้จักคอนแทคเลนส์สี”
เจียงชีไป๋อ้าปากค้าง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ มิน่าล่ะจี้วั่งซูถึงไม่โดนเล่นงาน พอเขารู้สึกผิดปกติก็ถอดคอนแทคเลนส์ทิ้งทันทีเลยนี่เอง!
“ที่แท้นายก็ไม่ได้ตาสีฟ้า ฉันยังนึกว่านายเป็นลูกครึ่งซะอีก”
“ฉันเป็นลูกครึ่งจริงๆ”