เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 105 ฝูงซอมบี้มืดฟ้ามัวดิน
"เร็ว! หาที่ซ่อน!"
"ดึงประตูม้วนลงมาบังไว้"
"เดี๋ยวเสียงดังล่อซอมบี้มาหรอก!"
"ไม่เป็นไร ฉันมีไอเทม!" หั่วลู่ลู่สวม [ที่อุดหูหลอกตัวเอง] แล้วกระชากประตูม้วนของร้านค้าลงมาปิดดังโครม
พอทั้งสามคนถอยเข้ามาในร้านได้ ก็รีบแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง ขนข้าวของหนักๆ เท่าที่ตาเห็นมาวางกองขวางประตูใหญ่ไว้
เหตุการณ์พลิกผันนี้ต้องย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เดิมทีทั้งสามคนก็ออกค้นหาเสบียงตามร้านค้าใกล้ๆ ตามปกติ วันนี้ซอมบี้แถวนี้ยิ่งน้อยกว่าเมื่อวานเสียอีก แม้จะทำให้รู้สึกถึงลางร้ายจางๆ แต่ก็ต้องยอมรับว่ามันสะดวกขึ้นมากจริงๆ
หั่วลู่ลู่ถึงขั้นเสนอว่า เดี๋ยวจะลองแวะไปห้างสรรพสินค้าใหญ่ใกล้ๆ แล้วใช้ทักษะรับบัตรคิวดูสักหน่อย ว่าข้างในยังเหลือซอมบี้อยู่อีกกี่ตัว
ทว่ายังไม่ทันจะได้เดินไปถึงห้าง จู่ๆ พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ทั้งสามคนมองไกลออกไปตามทิศทางที่แรงสั่นสะเทือนส่งมา ก็เห็นตรงเส้นขอบฟ้าไกลๆ มีคลื่นซอมบี้สีดำทะมึนกำลังค่อยๆ ไหลบ่าเข้ามา
เจียงชีไป๋เคยเห็นผีเงาคลุ้มคลั่งเพราะถูกโลหิตทองคำดึงดูด เคยเห็นหนูยักษ์บุกสถานีรถไฟใต้ดินเป็นฝูงใหญ่ แต่ก็ยังต้องตกตะลึงกับภาพตรงหน้า