เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 คุณปลดล็อกความสำเร็จ [หลงเข้าป้อมศัตรู]
เรือประทุนสีดำพาคนทั้งสี่พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง สลัดฝูงอวี้ที่พลุ่งพล่านดุจเกลียวคลื่นทิ้งไว้เบื้องหลัง
สามนาทีต่อมา เรือประทุนก็หยุดลงบนลานทรายแห่งใหม่ แรงเฉื่อยทำให้หัวเรือทิ่มลงเล็กน้อย กรีดผืนทรายจนเกิดเป็นร่องตื้นๆ
เนื่องจากไม่แน่ใจว่าฝูงอวี้จะไล่ตามมาหรือไม่ ทุกคนจึงอยากหนีต่อไปอีกสักระยะ แต่เรือประทุนที่ไร้สกิลหนุนกลับนอนแน่นิ่งอยู่บนทรายไม่ขยับเขยื้อน
"ฉันดูให้เอง"
จื่อหว่านปีนขึ้นไปบนเนินทรายที่สูงกว่าบริเวณรอบข้างอย่างคล่องแคล่ว หยิบกล้องส่องทางไกลอินฟราเรดขึ้นส่องกลับไปทางที่เพิ่งหนีมา ในเลนส์กล้องปรากฏเพียงแนวเนินทรายโค้งมนที่ถูกแสงจันทร์อาบไล้ จนดูราวกับเป็นสีขาวเทาที่แข็งค้างอยู่กับที่
พอแน่ใจว่าฝูงอวี้ไม่ได้ตามมา จื่อหว่านก็ยังไม่วางใจ เธอยืนอยู่จุดเดิมเป็นศูนย์กลาง ยกกล้องส่องสำรวจไปรอบทิศทั้งสี่ด้านอย่างละเอียดถี่ถ้วน เมื่อไม่พบร่องรอยของฝูงอวี้เลย เธอจึงไถลตัวลงมาจากเนินทราย พลางเอ่ยอย่างครุ่นคิด
"ฉันว่าฝูงอวี้ไม่ได้มุ่งเป้ามาที่พวกเราหรอก การปั่นป่วนของพวกมันน่าจะมีสาเหตุอื่น ไม่อย่างนั้นตอนที่พวกเราหลับสนิทกันหมด คงเป็นจังหวะลงมือที่ดีที่สุดของพวกมันไปแล้ว"
"พวกเราหลับกันหมดเลยเหรอ" จูกัดอั้นอุทานอย่างตกใจ ที่แท้ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่เผลอหลับไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยหรอกเหรอ