เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 29 เมืองโบราณเวยฉวี 5 พวกเราต่างก็กำลังดิ้นรนมีชีวิตอยู่
"หลายปีมานี้ ไม่มีข่าวคราวใหม่ๆ จากในเมืองส่งมาเลยเหรอ"
"เมื่อหลายปีก่อนเคยมีค่ะ" อีหลันนึกย้อนถึงเรื่องราวที่เคยได้ยินมา เพราะตอนนั้นเธอยังไม่เกิดด้วยซ้ำ "คนในหมู่บ้านบางคนยังมีญาติอยู่ในเมือง นานๆ ทีพวกเขาจะฝากคนออกจากเมืองหอบข้าวของมาให้คนในหมู่บ้าน แต่เดี๋ยวนี้ไม่มีเรื่องแบบนั้นแล้วค่ะ"
อีหลันไม่ได้รู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกประหลาดแต่อย่างใด
"ทุกคนบอกว่า คงเป็นเพราะคนรุ่นก่อนล้มหายตายจากไปหมดแล้ว ส่วนคนรุ่นหลังก็ไม่เคยเห็นหน้าญาติจนๆ นอกเมืองพวกนี้ เลยเลิกติดต่อกันไป"
"คนในเมืองออกมานอกเมืองกันบ่อยไหม"
อีหลันส่ายหน้าดิก
"พวกเขาไม่ออกมานอกเมืองหรอกค่ะ ในเมืองมีทุกอย่าง น้ำเยอะแยะดื่มเท่าไหร่ก็ไม่หมด เสบียงอาหารกองสูงท่วมหลังคา วัวแกะท้องป่องกลมดิก พวกมันไม่เคยอดน้ำ ไม่เคยอดอาหารเลยสักครั้ง"
ถ้าเป็นอย่างที่อีหลันพูดจริงๆ ว่าเมืองเวยฉวีอุดมสมบูรณ์มั่งคั่งราวกับดินแดนสวรรค์ แล้วตอนแรกจะไล่ชาวบ้านจำนวนมากออกจากเมืองเพื่อลดการใช้น้ำทำไมกัน หรือว่าพอประหยัดน้ำส่วนของคนพวกนี้ได้แล้ว แหล่งน้ำในเมืองก็เลยงอกเงยขึ้นมาไม่รู้จักหมดอย่างนั้นเหรอ
เจียงชีไป๋สงสัยในเรื่องนี้อย่างมาก