เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 11 ในระยะยิง คือเหยื่อ
วันนี้เป็นวันที่หกที่เจียงชีไป๋เข้ามาอยู่ในเมืองเล็กบนภูเขาหิมะ
อากาศไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เจียงชีไป๋ที่เพิ่งตื่นนอนแหวกม่านมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเมฆครึ้มปกคลุมไปทั่วฟ้า
เมื่อสองวันก่อนพยากรณ์อากาศในปฏิทินยังบอกว่าวันนี้มีเมฆมากอยู่เลย พอเปิดดูตอนนี้กลับอัปเดตเป็นมีเมฆมากและมีฝนปนหิมะเสียแล้ว
สภาพอากาศแบบนี้ย่อมไม่เป็นผลดีต่อผู้เล่นแน่ แต่เจียงชีไป๋ไม่ใช่หน้าใหม่ใสซื่อที่แค่เจอผีเงาตัวเดียวก็กลัวจนใจสั่นเหมือนตอนแรกอีกแล้ว ยิ่งวันนี้เธอนัดกับซุ่ยซุ่ยอันไว้ด้วย เธอจึงตัดสินใจออกจากบ้านตามแผนเดิม
หลังจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย เจียงชีไป๋ก็ออกจากบ้านปลอดภัย
มาถึงจุดนัดพบได้ไม่นาน เงาร่างของซุ่ยซุ่ยอันก็ปรากฏขึ้นที่หัวมุมถนน เธอสวมกางเกงคาร์โก้สีดำกับเสื้อกันลมสีฟ้าอ่อน ที่เอวคาดกระเป๋าสะพายข้างใบเล็ก
"อรุณสวัสดิ์" เจียงชีไป๋ทักทาย "เพื่อนเธอที่บาดเจ็บเป็นไงบ้าง"
ซุ่ยซุ่ยอันชะงักไปครู่หนึ่ง เธอรู้สึกแปลกๆ และกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อยกับคำทักทายที่แสนธรรมดาเหมือนสมัยก่อนเกิดวันสิ้นโลกแบบนี้
"อรุณสวัสดิ์ อ้อ เขาดีขึ้นมากแล้วล่ะ"