0232

⬢⬢⬢

ตอนที่ 232 ข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับวิชานินจากาลเวลาของโทบิรามะ

“นี่คือลูกชายคนโปรดของฉันงั้นเหรอ?”

“หน้าตาหล่อเหลาเอาการเหมือนกันนะเนี่ย”

บนหลังนกยักษ์ดินเหนียว หลี่เหยาจ้องมองลูกชายคนโปรดที่นอนขดตัวเปลือยกายร่อนจ้อน มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย น่าเสียดายที่รอยยิ้มนี้ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเย็นชาอันไร้ปรานีเท่านั้น

ปัง!

หลี่เหยาใช้ความคิดเพียงวูบเดียว ร่างแยกเงาถูกแบ่งออกมาและกลายเป็นกายวิญญาณเข้าสิงร่างลูกชายคนโปรด เพื่อลบวิชาผนึกที่ดันโซทิ้งไว้ในร่างกายของเขาออกก่อน

จากนั้นหลี่เหยาก็ใช้จักระชำระเจตจำนงด้วยตนเอง เพื่อล้างคลื่นเจตจำนงที่แผ่วเบาในดวงจิตของลูกชายคนโปรดออกไป

โคโนฮะรุ่งอรุณถูกผนึกทั่วร่างทันทีที่ลืมตาดูโลกโดยวิชาผนึก จากนั้นก็ถูกจับยัดใส่ถังหล่อเลี้ยง

มีชีวิตอยู่มาจนถึงแปดขวบโดยไม่เคยสัมผัสความรู้สึกใด ๆ แม้แต่ในจิตสำนึกก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นคน ยังคงอยู่ในสภาวะไร้จิตสำนึกเหมือนตอนอยู่ในครรภ์มารดา