กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 676 โกหก
ไม่รู้ว่าฝนปรอยเริ่มตกตั้งแต่เมื่อใด หยดน้ำเงียบงันโปรยลงสู่พื้นดินไร้สุ้มเสียง ลู่ม่านกับติงอวี้อิ๋งออกจากประตูเรือนเสี่ยวเซวียน ก็เห็นเจียงจ่านเหวยรออยู่ตรงนั้นแล้ว เขาสวมชุดขุนนางและคลุมเสื้อคลุมกันลมไว้ด้านนอก ซินเหอก็อยู่ด้วย นางถือโคมเขาแพะดวงหนึ่ง ข้าง ๆ ยังจอดเกี้ยวไว้อีกหลายหลัง
ท่ามกลางแสงโคมสลัว สีหน้าเจียงจ่านเหวยย่ำแย่อย่างยิ่ง ในใจไม่ยินยอมเต็มที่ แต่ก็จำต้องปล่อยให้ลู่ม่านไป
เมื่อเห็นติงอวี้อิ๋งตามมาด้วย เขาก็พยักหน้าอย่างพอใจ