กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 657 ความผิดหวัง
ลู่ม่านมองลู่ฟ่างหรงแวบหนึ่ง หลายปีผ่านไป เขาเปลี่ยนแปลงไปมากจริง ๆ นางยิ้มแล้วกล่าวว่า “ยามท่านพ่อไม่อยู่บ้าน ฮูหยินลำบากไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ…”
ลู่ฟ่างหรงเข้าใจความหมายของลู่ม่าน เขาดื่มสุราในจอกจนหมดรวดเดียว ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า “พ่อทำผิดไว้มากมาย พอถึงวัยกลางคนถึงได้เข้าใจชีวิตอย่างถ่องแท้ จะไม่ทำผิดต่อสตรีผู้นี้อีกแล้ว”
เจียงจ่านเหวยรินสุราให้ลู่ฟ่างหรงด้วยตนเอง ลู่ฟ่างหรงค้อมกายลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม
ลู่ฟ่างหรงกล่าวกับเจียงจ่านเหวยอีกว่า “เฟิงเอ๋อร์ไม่ใช่คนมีหัวทางการเรียน อายุสิบห้าแล้วแต่ยังสอบเป็นบัณฑิตซิ่วไฉไม่ได้เลย ปีหน้าค่อยให้เขาลองอีกสักครั้ง ไม่ว่าจะสอบผ่านหรือไม่ ก็ให้ไปอยู่กับเจ้า”