กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 637 รับหรือไม่รับ
นับแต่ลู่ม่านรู้ว่าเจียงจ่านเหวยจะกลับเมืองหลวงในวันที่ 3 นางก็อยู่ในอารมณ์ตื่นเต้นมาโดยตลอด แยกจากกัน 10 เดือน ในที่สุดก็จะได้พบกันอีก และต่อจากนี้จะได้อยู่เคียงข้างกันทุกวัน ไม่ต้องห่างกันมากกว่าอยู่ด้วยกันอย่างที่ผ่านมา หัวใจนางหวานชื่นราวได้กินน้ำผึ้ง
ทว่าคำพูดขององค์หญิงใหญ่กับนายท่านทั้งสองทำให้นางได้สติขึ้นมาทันที
“ฮ่องเต้ประทานพระกรุณาแก่ตระกูลเรามามากแล้ว ไม่อาจเรียกร้องสิ่งที่เกินมาอีก”
คำพูดนี้ฟังดูยึดถือความถูกต้องและใจกว้าง แต่จะทำให้เจียงจ่านเหวยเสียใจเพียงใดกัน
ตระกูลหลักได้รับพระกรุณามากมายก็สมควรแล้ว แต่บุตรอนุภรรยาได้รับพระกรุณาบ้างกลับกลายเป็นสิ่งที่เกินมา ถึงกับให้บุตรอนุภรรยาปฏิเสธพระกรุณาเพื่อซ่อนประกายของตน