กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 614 ล้ำสมัยและย้อนยุค
ลู่ม่านได้ฟังก็กัดฟันกรอด ด่าทอว่า “ไอ้สารเลวหน้าด้าน ช่างรนหาที่ตายเสียจริง”
เหอเฉิงกล่าวว่า “ข้าอยากจัดการสัตว์เดรัจฉานนั่น ทำให้เขาพิการเสีย จะได้ตัดปัญหาไปตลอดกาล”
ลู่ม่านพยักหน้า เอ่ยว่า “มีแต่โจรที่ลงมือพันวัน ไม่มีโจรคนใดต้องระวังพันวัน แน่นอนว่าต้องกำจัดภัยในภายหลังให้สิ้นซาก ต้องจัดการเขาให้เร็ว ชิงลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ”
สองพี่น้องปรึกษากัน เจียงจ่านเหวยไม่อยู่ จะขอให้คนอื่นช่วยก็ลำบากใจ เพราะสัตว์เดรัจฉานนั่นคิดจะทำเรื่องน่าอับอายเช่นนั้น เช่นนั้นก็มีแต่พวกเขาต้องลงมือเอง วิธีที่ดีที่สุดยังคงเป็นการค้นตำรับจาก “รวมตำราระวังโรค” พอดีซ่งเซี่ยนยังดึงดันพักอยู่ที่แผนกศัลยกรรม จึงมีโอกาสวางยา