กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 573 พิษชนิดนั้น
เผยแพร่ฉบับข้อความความเร็วสูงก่อนใคร
อ่านพร้อมกันบนมือถือ
เมื่อเห็นภาพอันอบอุ่นและเปี่ยมสุขนั้น ลู่ม่านก็ดีใจเหลือเกินในที่สุดแม่ก็มีคนเคียงข้างแล้ว ในที่สุดก็ไม่ต้องจมอยู่กับความเจ็บปวดจากการคิดถึงนางเพียงลำพังอีก ลู่ม่านกล่าวอย่างตื่นเต้นว่า “แม่ ท่านอา ข้ามีความสุขมาก ข้าเชื่อว่าอิ๋งอิ๋งก็มีความสุขเช่นกัน ขอให้พวกท่านมีความสุข! มีความสุขตลอดไป!”
จู่ ๆ แม่ก็หันมองไปรอบด้านแล้วกล่าวว่า “เหล่าฟาง ข้าเหมือนได้ยินเสียงม่านม่านอีกแล้ว จริง ๆ นะ!”
ท่านอาฟางงุนงงเล็กน้อย หันมองไปรอบ ๆ …
ลู่ม่านยังอยากพูดอีกสักสองสามคำ แต่ดวงวิญญาณของนางกลับถูกดูดออกไปอย่างห้ามไม่ได้ แล้วถูกดูดเข้าไปในหมอกดำ ก่อนจะจมสู่ห้วงนิทรา