กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 565 ขอขมา
แววตาของลู่ม่านเลื่อนลอยขึ้นมา นางเหม่อมองไปยังที่แห่งหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้าเชื่อ เพราะข้าเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง ในนั้นบอกว่ามนุษย์ไม่เพียงมีวัฏสงสารเวียนว่ายตายเกิด คนบางคนที่สวรรค์โปรดปรานยังมีความทรงจำจากชาติก่อนด้วย”
เมื่อเห็นเจียงจ่านเหวยดูงุนงงอยู่บ้าง ลู่ม่านก็ยิ้มอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “หนังสือเล่มนั้นเขียนไว้เช่นนั้น ใครจะรู้เล่า”
เจียงจ่านเหวยไม่ขยับ แขนที่โอบนางไว้ยิ่งออกแรงมากขึ้น เขากล่าวว่า “ม่านม่าน ข้าหวังว่ามนุษย์จะมีวัฏสงสาร หวังว่าพวกเราจะได้รับความโปรดปรานจากสวรรค์ จดจำชาตินี้ได้ พอถึงชาติหน้า พวกเราก็กลับมาเป็นสามีภรรยากันอีก ข้าจะดีกับเจ้าตั้งแต่ต้นจนจบ”
ลู่ม่านขานรับว่า “อืม”