กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 561 พูดเหลวไหล
ในดวงตาของเจียงจ่านเหวยยังคงมีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเขาพักผ่อนไม่เพียงพอ
ลู่ม่านยื่นมือไปลูบรอยย่นบาง ๆ ระหว่างคิ้วเขา แล้วกล่าวว่า “ท่านนี่ชอบกังวลจริง ๆ เมื่อวานเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำแท้ ๆ ดวงตาก็ยังพักไม่พอ” เมื่อนึกถึงบางอย่าง ใบหน้านางก็แดงขึ้นมาอีกครั้ง
เจียงจ่านเหวยหยอกว่า “ยังจะมาว่าข้าอีก ดวงตาของเจ้าแดงทั้งบวม จมูกก็แดงไปหมด ดูกลายเป็นสะใภ้ขี้ริ้วน่าเวทนาจริง ๆ”
พูดจบเขายังโน้มตัวไปจุมพิตปลายจมูกแดง ๆ ของเสี่ยวหง
ลู่ม่านผลักเขาออก พลางทำปากยื่นกล่าวว่า “ได้ยินว่าสตรีหนานอี๋มีเสน่ห์แปลกตา ท่านรังเกียจภรรยาขี้ริ้วพอดี ก็ถือโอกาสทำเรื่องหลวงควบเรื่องส่วนตัว พาอนุภรรยาหนานอี๋รูปงามกลับมาสักสองสามคนคอยปรนนิบัติท่าน”