กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 556 ขอเพียงยังมีชีวิตก็พอ
เมื่อได้ยินขุนนางผู้นั้นพูด ท่านรองเจียงก็ถ่มน้ำลายใส่เขาอย่างแรง ด่าทอว่า “ไอ้สารเลว โอสถวิเศษเป็นสมบัติส่วนตัวของสะใภ้ข้า หากการถวายโอสถวิเศษเป็นหน้าที่ของนาง แล้วเหตุใดเจ้าไม่ถวายบ้านเรือน เงินทอง รวมถึงเมียหลวงเมียรองของเจ้าทั้งหมดให้ราชสำนักเล่า นั่นก็เป็นหน้าที่ของเจ้าเช่นกัน พูดกับคนอื่นอย่างหนึ่ง แต่ตัวเองกลับทำอีกอย่าง มีแต่เจ้านี่แหละที่หน้าด้านไร้ยางอายเช่นนี้...”
ท่าทางของเขาเหมือนราชบุตรเขยเฒ่าสกุลเจียงในวัยกลางคนไม่มีผิด
หลังด่าขุนนางผู้นั้นจบ นายท่านรองก็คำนับฮ่องเต้อีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท ท่านน้าฮ่องเต้ พวกเราถวายโอสถวิเศษแล้ว สะใภ้ข้ายังเคยช่วยองค์รัชทายาทไว้ด้วย ขอฝ่าบาทโปรดละเว้นโทษตายของจ่านเหวยเถิด”