กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 543 แพร่สะพัดไปทั่ว
ลู่ช่างกับคนอื่น ๆ ไม่มีใครสังเกตว่าประตูห้องฝั่งตะวันตกเปิดแง้มไว้เล็กน้อยแล้ว
ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าและเสียงพูดของผู้ดูแลไร่นาเฉินดังมาจากด้านนอก “อี๋เหนียงฉิน เด็กหนุ่มสองคนจากหอสุรานำสุราและอาหารมาให้แล้ว โอ้โห เยอะจริง ๆ...”
ประตูห้องฝั่งตะวันตกปิดสนิทลงอีกครั้ง
ลู่ช่างกับลู่เฟิงก็ไม่อยากอยู่กินข้าวต่อ กินไม่ลงอยู่แล้ว ทั้งยังตักเตือนเป้าฉินอย่างเข้มงวดอีกสองสามประโยค โดยไม่สนใจสายตาและคำร้องขอที่ไม่ยินยอมของเป้าฉิน พวกเขารีบออกจากประตูไป