บทที่ 470 อาการกำเริบอีกแล้ว

บทที่ 470 อาการกำเริบอีกแล้ว

ลู่ม่านรั้งลู่ฟ่างหรงกับลูกชายทั้งสองไว้กินมื้อกลางวัน ทั้งยังเสนอให้เรียกเหอเฉิงมาร่วมรับรองแขก เจียงจ่านเหวยกลับห้ามไว้ บอกว่าเขาส่งเหอเฉิงไปทำเรื่องอื่นแล้ว ยุ่งอยู่

เจียงจ่านเหวยนั่งโต๊ะเดียวกับพ่อลูกทั้งสาม ส่วนลู่ม่านพาท่านราชบุตรเขยชรากับเด็ก ๆ นั่งอีกโต๊ะ

เพิ่งกินไปได้ไม่นาน หลิ่วชุนก็รีบร้อนเดินเข้ามา กระซิบสองสามคำข้างหูเจียงจ่านเหวย

เจียงจ่านเหวยชะงักไป มองลู่ม่านแล้วกล่าวว่า “ม่านม่าน ข้ามีธุระด่วน...”

เขารู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง เมื่อเช้าเพิ่งพูดว่าวันนี้จะเฝ้าภรรยาไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว แต่พี่ใหญ่เซี่ยมีธุระด่วนต้องการพบเขา เพียงครึ่งวันเขาก็ผิดคำพูดเสียแล้ว