กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 457 งดงามที่สุด
ภายใต้แสงสลัวสีเหลืองคล้ำ ใบหน้าของเจียงจ่านเหวยดูอ่อนโยนขึ้นมาก
ลู่ม่านกล่าวอย่างอ่อนโยนมีน้ำใจว่า “นายท่านสามก็ต้องดูแลสุขภาพด้วย กลับบ้านให้ตรงเวลา เด็ก ๆ คิดถึงท่าน…ข้าก็คิดถึงเช่นกัน”
เจียงจ่านเหวยยิ้มพลางพยักหน้า ก่อนหันหลังเดินไปทางประตูประดับดอกไม้ห้อย แล้วหายลับไปในราตรี
ตลอดหลายวันที่ฉลองปีใหม่ ลู่ม่านนอนร่วมเตียงเคียงหมอนกับเขาทุกวัน นอกจากวันแรกที่เขากลับมาแล้วดูห่างเหินกับนางอยู่บ้าง เกือบทุกคืนเขาก็โอบนางหลับไป คอยปกป้องและทะนุถนอมนางราวสามีที่ดี