กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 417 ออกเรือน
เสียงของลู่ม่านเบาและไม่ชัดเจน ฮูหยินเหอได้ยินเพียงคำว่า “ความสุข” นางกอดลู่ม่านแล้วร้องไห้ตาม “แม่จะมีความสุข ม่านม่านก็ต้องมีความสุขด้วย แล้วก็เฉิงเอ๋อร์ เฉิงเอ๋อร์ก็ต้องมีความสุข”
แม่ลูกสองคนกอดกันแล้วค่อย ๆ หลับไป
วันรุ่งขึ้น ฮูหยินสามกับลูกสะใภ้และเจียงจ่านเหวยมาตั้งแต่เช้าตรู่ที่เรือนอวี๋ชิง เพื่อช่วยจัดเตรียมงาน
ลู่ม่านแต่งหน้าให้ฮูหยินเหอด้วยตนเอง ฮูหยินเหอในชุดมงคลดูอ่อนเยาว์มาก ราวกับมีอายุเพียงยี่สิบกว่า งดงามสดใส เย้ายวนใจจนผู้คนมิอาจเทียบเปรียบได้ เมื่อเทียบกับสาวงามวัยสิบกว่าปีแล้ว นางกลับมีเสน่ห์อีกแบบหนึ่ง ทำให้ฮูหยินสามกับฮูหยินเจียงต่างชื่นชมไม่ขาดปาก