กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 391 ยังไม่กลับ
เจียงจ่านเหวยนั่งนิ่งอยู่ข้างนอก ลู่ม่านเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
นางหยิบกรอบรูปของมารดาออกมาอีกครั้ง แล้วแนบไว้กับอก
ในชาติก่อน มารดาสอนนางให้รู้จักวางตัวกับเพื่อนร่วมชั้น เพื่อนฝูง และผู้บังคับบัญชา แต่กลับไม่เคยสอนนางว่าจะวางตัวกับบิดาหรือสามีอย่างไร
ตอนเด็ก ๆ นางเคยถามว่าบิดาอยู่ที่ใด สีหน้าของมารดาผู้อ่อนโยนอยู่เสมอก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมา แล้วกล่าวว่า “บิดาของเจ้าตายไปแล้ว ไม่มีวันกลับมาอีก ม่านม่านก็อย่าคิดถึงเขาอีกเลย”
นางยังถามต่อว่า “แล้วตอนที่บิดายังมีชีวิตอยู่ เขาเป็นคนอย่างไรหรือ?”
มารดาจะเดินไปยังอีกห้องทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ ส่วนเสี่ยวม่านม่านก็ไม่กล้าถามอีกเลย