บทที่ 387 อ่อนไหว

บทที่ 387 อ่อนไหว

ในสายตาลู่ม่าน ซ่งหมิงสุภาพอ่อนโยน รอยยิ้มอบอุ่น เป็นสุภาพบุรุษผู้หนึ่ง แต่พอฟังเจียงจ่านเหวยพูดวันนี้ นางก็รู้สึกว่าเขาคงมีอีกด้านที่คนไม่รู้ ในความคิดของนาง เมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลก การไม่ใช้ประโยชน์จากภรรยาและอดีตคู่หมั้นหญิง แต่ใช้วิธีชอบธรรมจัดการศัตรูที่คิดร้ายต่อตน ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

แต่เจียงจ่านเหวยกลับลากซ่งหมิงเข้ามาเกี่ยวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกครั้ง ทำให้ลู่ม่านโกรธยิ่ง นางกล่าวว่า “พวกเรากำลังพูดเรื่องของพวกเรา เหตุใดท่านต้องลากคนนอกเข้ามาด้วย? ซ่งหมิงเป็นสุภาพบุรุษหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับข้า”