บทที่ 353 ความตาย

บทที่ 353 ความตาย

เพราะออกรบมาสองปี ผิวของเจียงจ่านเหวยจึงไม่ขาวดังเดิม แต่ก็ไม่ได้คล้ำอย่างแน่นอน กลับเปล่งประกายดุจหยก

นางเคยได้ยินสหายสนิทคนหนึ่งในชาติก่อนพูดว่า บุรุษที่ดื่มจนเมาแล้วใบหน้าไม่แดงไม่เขียวเป็นคนเจ้าชู้ เมื่อนึกถึงคำพูดนี้ ลู่ม่านก็อดยิ้มไม่ได้

เพราะดื่มสุรามาก ริมฝีปากบางของเขาจึงยิ่งแดง ราวกับทาชาดไว้ ใบหน้าคมชัดมีมิติ จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วกระบี่หนาเข้มยกขึ้นเล็กน้อย ทว่าระหว่างคิ้วกลับมีรอยย่นตื้น ๆ อยู่หลายเส้น

นางใช้นิ้วลูบรอยย่นเหล่านั้นเบา ๆ พลางพึมพำว่า “เจ้ายังหนุ่มเพียงนี้ เหตุใดถึงมีรอยย่นแล้ว คงเป็นเพราะเจ้าคิดมาก วางแผนมาก และเป็นห่วงเรื่องต่าง ๆ มากเกินไป...”

ทันใดนั้น เส้นสีดำสองเส้นก็เปลี่ยนเป็นดวงตาสีแดงก่ำสองข้าง