บทที่ 349 สุภาพบุรุษดุจหยก

บทที่ 349 สุภาพบุรุษดุจหยก

ความเปลี่ยนแปลงจากหน้ามือเป็นหลังมือของนายท่านรองทำให้ลู่ม่านพูดไม่ออกอย่างยิ่ง เมื่อครู่ยังขบกำปั้นหมายจะต่อยคนอยู่เลย ตอนนี้กลับมีท่าทีเช่นนี้เสียแล้ว นี่เป็นเพราะเจียงจ่านอวี้ป่วย หากเป็นนายท่านจอมเปิ่น นางคงอยากวางท่าทีไม่สนใจเขาเสียจริง

เจียงจ่านอวี้นอนอยู่บนเตียง แม้สีหน้าจะซีดเขียวอยู่บ้าง แต่ดูแล้วไม่น่ามีอาการร้ายแรง ลู่ม่านจับชีพจรให้เขาอีกครั้ง รู้สึกว่าแม้จะไม่ค่อยดีนัก แต่อาการป่วยก็ไม่ได้หนัก กินเจียงตี้หวงอีกสักหลายครั้งก็แก้ไขได้ อาการป่วยเรื้อรังทำให้นางกลายเป็นหมอ เจียงจ่านเหวยคงรู้ว่าควรจัดการอย่างไร

ลู่ม่านเข้าใจเจตนาดีของเจียงจ่านอวี้แล้ว ช่างเป็นบุตรชายที่มีเมตตา เป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริง