บทที่ 316 คนไร้ความสามารถ

บทที่ 316 คนไร้ความสามารถ

เหอเฉิงถอนหายใจโล่งอกแล้วกล่าวว่า “ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว แม้ข้าจะไม่กลับไปตระกูลลู่ แต่ก็ยังหวังให้เขามีชีวิตอยู่ เพียงแต่...” เขาอ้าปาก ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้พูดต่อ แล้วขึ้นเกี้ยวจากไป

ลู่ม่านอดขำไม่ได้ เหอเฉิงอีคงคิดเหมือนนาง พอรู้ว่าคนผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ ก็เริ่มชิงชังเขาอีกครั้ง เพียงแต่เด็กหนุ่มในยุคนี้อายเกินกว่าจะพูดออกมา ลูกทั้งสองต่างเกลียดเขาถึงเพียงนี้ ก็เห็นได้ว่าลู่ฟ่างหรงล้มเหลวในฐานะบิดาเพียงใด

เมื่อลู่ม่านกลับถึงห้อง ก็กล่อมเจียงเยว่จนหลับ จากนั้นเห็นหมัวมัวหวังอุ้มเสื้อและกางเกงชั้นในสีขาวพับตั้งใหญ่ ซิ่งเอ๋อร์ก็อุ้มเสื้อคลุมบุฝ้ายผ้าแพรลายวิจิตรตั้งใหญ่อีกกองเดินเข้ามา