กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 289 คิดอยากเป็นแม่เลี้ยงให้ผู้อื่น
ซ่งโม่เห็นลู่ม่านเช่นกัน เขาร้องเรียก “พี่สะใภ้” แล้วพุ่งเข้าหานาง
ลู่ม่านรับเขาไว้แล้วถามว่า “พวกเจ้ากินข้าวเสร็จแล้วหรือ?”
“อา” ซ่งโม่ขานรับ ก่อนเสริมว่า “กินแล้วก็จริง แต่ข้ายังไม่อิ่ม”
คำพูดของเขาทำให้ลู่ม่านกับซ่งหมิงหัวเราะออกมา
ลู่ม่านจึงกล่าวว่า “ในเมื่อโม่เอ๋อร์ยังไม่อิ่ม ก็มากินกับข้าอีกสักหน่อยเถิด”
ซ่งหมิงเห็นบุตรชายสนิทสนมกับลู่ม่านก็ยินดีอยู่ในใจ ทว่าไม่สะดวกไปกินข้าวกับพวกนางด้วย จึงยิ้มกล่าวว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าไปกินข้าวก่อน ข้าจะไปนั่งพักที่หอชาฝั่งตรงข้าม”