บทที่ 252 ล้มป่วย

บทที่ 252 ล้มป่วย

หลังฟังคำของหลิ่วซิ่น สีหน้าลู่ม่านก็เย็นชาดุจสายน้ำ

คุณชายเสเพลเหล่านั้นต้องถูกสั่งสอนเสียบ้างจึงจะจำขึ้นใจ ต่อไปคงไม่กล้าหาเรื่องเหอเฉิงเหอง่าย ๆ บุญคุณของซ่งหมิง นางจะจดจำไว้

ส่วนองค์หญิงใหญ่กับราชบุตรเขยผู้เฒ่า ก็เข้าวังไปร้องทุกข์เพื่อคอยหนุนหลังเหอเฉิงเหอ ทั้งยังตีรันฟันแทงและประกาศให้คนรู้ทั่วกันว่าเหอเฉิงเหอไม่เพียงเป็นญาติของพวกเขา แต่ยังมีพวกเขาคอยคุ้มครอง ลู่ม่านซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง

ยังมีท่านกั๋วกงผู้เฒ่าเซี่ยด้วย เขาจะวางมือไม่ยุ่งเกี่ยวก็ได้แท้ ๆ แต่กลับเข้าวังไปกวนน้ำให้ขุ่น บุญคุณของเขา ลู่ม่านก็จะจดจำไว้เช่นกัน

คนที่น่ารังเกียจที่สุดสำหรับนางคือเจียงจ่านซวิน ในบ้านมีแมลงวันตัวหนึ่งคอยหึ่ง ๆ อยู่ ชวนให้รู้สึกขัดใจเสมอ