บทที่ 232 ตามมาถึงหน้าประตู

บทที่ 232 ตามมาถึงหน้าประตู

ลู่ม่านยิ้มขอบคุณ แล้วสั่งสาวใช้มอบถุงเงินผ้าให้หญิงรับใช้สูงวัยใบหนึ่ง

นางคิดในใจว่า นางหานทำงานเอาหน้าพวกนี้ได้ดีมาแต่ไหนแต่ไร เงินที่ใช้ก็เป็นเงินของจวน ไม่เพียงลู่ม่านต้องจดจำน้ำใจนาง องค์หญิงใหญ่ยังต้องชมว่านางรู้จักจัดการเรื่องราว

ลู่ม่านจึงชวนนางเหอกับเหอเฉิงที่กำลังคัดตำราอยู่ในห้องหนังสือไปดูเรือนหอหลังใหม่ด้วยกัน พอราชบุตรเขยชรากับเจียงจิ่วและเจียงจ่านเยี่ยนได้ยิน ก็โวยวายอยากไปด้วย

ดังนั้นทุกคนจึงพากันเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังอย่างเอิกเกริก

ออกทางประตูด้านข้างของเรือนตงฮุย ก็เป็นถนนที่ปูด้วยแผ่นหินเขียว อีกด้านหนึ่งคือกำแพงจวนกั๋วกงผิงที่ทอดยาว

ถนนสายนี้เงียบสงบมาก ไม่ค่อยมีผู้คนสัญจร