กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 216 ชี้แจงให้ชัด
เมื่อซ่งหมิงเห็นว่ามีเพียงลู่ม่านอยู่เป็นเพื่อนองค์หญิงใหญ่ อย่าว่าแต่นายท่านคนอื่นเลย แม้แต่บ่าวไพร่สักคนก็ไม่มี เขาจึงชะงักไปเล็กน้อย พอได้ยินองค์หญิงใหญ่กล่าวเหน็บแนมเช่นนี้ ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นหลายส่วน
เขารีบหัวเราะเสียงดังแล้วกล่าวว่า “เสด็จอาหญิงทรงล้อหลานแล้ว หลานไม่กล้าคิดเกินฐานะเช่นนั้นหรอกพ่ะย่ะค่ะ” จากนั้นก็ยิ้มแย้ม คำนับประสานมือองค์หญิงใหญ่แล้วกล่าวว่า “เสด็จอาหญิง ท่านผู้ใหญ่เรียกหลานมาอย่างเร่งด่วน มีเรื่องใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
องค์หญิงใหญ่พึมพำกับตนเองอีกว่า “มีสตรีมากมายแล้วดีตรงไหน ไม่รู้ว่าบุรุษพวกนี้ชอบโอบกอดซ้ายขวากันไปทำไม” จากนั้นชี้เก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ พลางกล่าวกับซ่งหมิงว่า “นั่งเถิด”