บทที่ 191 ลำเอียง

บทที่ 191 ลำเอียง

ก่อนหน้านี้ ท่านผู้เฒ่าเกือบจะนึกถึงหลานชายทุกคนได้แล้ว แต่กลับนึกถึงเจียงจ่านเหวยไม่ออก ไม่รู้ว่าเขานึกขึ้นมาได้ตั้งแต่เมื่อใด ทว่ายังคงรังเกียจอีกฝ่ายเหมือนเดิม ยิ่งไปกว่านั้น ชายชรายังฉลาดขึ้นมาก พูดจาคล่องแคล่วและเป็นเหตุเป็นผล

เมื่อได้ฟังคำของเขา ทุกคนยกเว้นเจียงจ่านขุยกับเจียงจิ่วต่างอดหัวเราะเสียงดังไม่ได้

ลู่ม่านทั้งอับอายทั้งโกรธ ใบหน้าแดงก่ำ นางกระเง้ากระงอดว่า “ท่านปู่พูดอะไรน่ะ ข้าเคยรังเกียจจ่านเหวยอะไรเสียที่ไหน แล้วข้าพูดเมื่อใดว่าจะแต่ง…แต่งอะไรนั่น ท่านช่างทำให้โมโหนัก ข้าไม่สนใจท่านแล้ว”

กล่าวจบ นางก็เดินไปนั่งที่ของตนด้วยความขุ่นเคือง ไม่ได้เข้าไปทักทายท่านผู้เฒ่าก่อนเหมือนทุกครั้ง