กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 187 คำพูดเพ้อเจ้อ
ลู่ม่านได้ใกล้ชิดกับพระชายาอาวุโสตลอดวันกับคืนหนึ่ง จึงคุ้นเคยกับนางเป็นอย่างดีแล้ว ลู่ม่านยิ้มปลอบ “ตอนนี้ท่านปู่ของข้าก็เป็นเหมือนเด็กแก่ ๆ คนหนึ่ง ท่านผู้ใหญ่เคยเห็นเด็กที่ไม่ซุกซนด้วยหรือ? คงไม่เคยกระมัง”
พระชายาอาวุโสถูกหยอกจนหัวเราะออกมา พูดตรง ๆ ว่า “จริงด้วย โม่เอ๋อร์ที่บ้านข้า ถ้าไม่ซุกซนขึ้นมา ข้ากลับไม่คุ้นเสียอีก” จากนั้นก็ดึงมือลู่ม่านมาจับพลางกล่าว “มิน่าเล่าพี่หญิงผู้ใหญ่ของข้าถึงชอบเจ้า เจ้าไม่เพียงหน้าตางดงาม ยังเก่งกาจ กตัญญู ปากหวาน ชวนให้คนเอ็นดู หากข้ามีสะใภ้เช่นนี้สักคน ข้าก็คงอวดไปทั่วเช่นกัน”
พูดรวดเดียวตั้งมากมาย นางก็ไอออกมาอีกหลายครั้ง